Bomvol

Veel kinderen hebben tegenwoordig een druk leven. Ze hebben naast hun school allerlei activiteiten waar ze aan deel willen nemen. Een combinatie van goed willen presteren samen met aardig gevonden willen worden en niets willen missen kan ervoor zorgen dat een kind zich beetje bij beetje opgebrand voelt. Met vermoeidheid en prikkelbaar gedrag tot gevolg.

Als je Ava (15 jaar) ziet valt direct haar bleke gezicht en ranke figuur op. Als ze begint te praten straalt ze bij alles waar ze enthousiast over is. Ava heeft een bomvolle agenda en ze vindt het heerlijk. Ze is actief en wil niks missen. Na haar dag op school maakt ze snel huiswerk, spreekt af of is te vinden op de atletiekbaan. Alleen soms, soms is het ineens op, dan zit ze er helemaal door en is ze zoals ze dat zelf noemt ‘halfziek’ van de drukte. Dan moet ze thuis blijven van school, op bed liggen en opladen. Helaas komt dit vaker voor dan het vermeende ‘soms’.

Ava doet er lacherig over. Ze wil niks opgeven. Al heeft ze ergens wel door dat het veel te gek is wat ze in een week propt.

Reden van haar aanmelding bij mij is dat ze thuis regelmatig verschrikkelijk chagrijnig is. Ava weet dat ze een kort lontje heeft als ze er na een volle dag plotseling achter komt dat ze iets van huiswerk over het hoofd heeft gezien. Dan voelt ze de uitputting en moet iedereen in hun gezin het ontgelden.

Bij haar vriendinnen, op school en op de atletiekbaan is ze vrolijk en attent. Thuis komt de moeheid er uit en stort ze volgens haar moeder regelmatig in. Ze zegt me: ”ik ben zo irritant, ik irriteer mezelf”. Ze ervaart dan een constante behoefte om thuis anderen te irriteren en aandacht te krijgen.  Ze weet niet hoe het anders zou moeten. Zij is een en al drukte.

Ik laat haar twee moodboards maken. Een van haar drukke, overvolle leven en een voor hoe rust in haar ogen er uit ziet. Het eindresultaat is dat ze twee vergelijkbare moodboards heeft. Beiden zijn vol met afbeeldingen waarmee ze van alles uit wil drukken. Haar valt dit pas op nadat ik het benoem. Ava heeft zich zo geïdentificeerd met drukte dat zelfs als zij rust wil beschrijven het drukte wordt. Het is haar structuur geworden, ze kan niet anders meer.

In een oefening laat ik haar zich afsluiten voor prikkels van buitenaf door haar ogen te sluiten. Ze ervaart nu de drukte in haar en dat is onprettig. Ze wil dit in eerst instantie ontvluchten en gaat druk wiebelen met haar benen. Als ze namelijk meer tot rust komt gaat ze duidelijker de enorme vermoeidheid voelen en dat is confronterend. De spanning en irritatie die ze innerlijk ervaart reageerde ze tot nu toe af op anderen. Ik leer haar een manier om die spanning innerlijk te uiten en dit nog prettig te vinden ook. Ava is zichtbaar opgelucht.

Een paar weken later geeft ze aan dat ze nog steeds van alles wil, maar iets in haar lichaam lijkt haar nu met regelmaat tegen te houden. Ze kan dan letterlijk niet in beweging komen en doet hierdoor minder dan voorheen. Ze heeft nog steeds een gezellig druk leven maar heeft ruimte voor plotselinge aanpassingen.

*) Vanwege de waarborg van privacy van de cliënten is gekozen voor een fictieve namen.