Voor je iets kent, ken je het niet

‘Voor je iets kent, ken je het niet’. Dat schreef ik al in mijn vorige blog ‘Zelluf doen’. Iedereen zal beamen dat het logisch is, maar om een kind de leercurve zelf door te laten maken,  zijn moed en koersvastheid nodig van de ouder. Kinderen zijn er namelijk handig in om het jou als ouder op te laten knappen.

Mick (11 jaar) zit in groep 8 en geeft aan elke dag een stukje zenuwachtiger te zijn vanwege de CITO die dichterbij komt en de dag dat hij naar de middelbare school moet. Hij houdt niet van nieuwe dingen en in de klas heeft hij moeite met begrijpend lezen. Vanuit de angst die hij voelt vult hij zomaar wat in, woorden die volgens hem vanzelfsprekend zouden kunnen zijn in de context van het verhaal, maar die er niet staan. Daarmee is hij er op dat moment vanaf, maar zijn lage cijfers brengen hem terug bij de angst. Volgens zijn vader is dit niet altijd zo geweest. Hij lijkt te blokkeren op het moment dat er iets nieuws op hem afkomt.

Mick geeft mij aan vaak last te hebben van buikpijn en hoofdpijn. Hij wil het hier liever niet over hebben. Door mij en zijn ouders hierbij vandaan te houden probeert hij onbewust de angst uit de weg te gaan. Op het moment namelijk dat er een gesprekje plaatsvindt over zijn problemen, gaat hij zich ongemakkelijk voelen en dat wil hij niet. Door vage antwoorden te geven hoopt hij ervan af te zijn. Hij is hier natuurlijk niet mee geholpen. Zijn ouders zien wel dat Mick meer kan en zij willen samen met school en mij hem helpen tot verbetering te komen. Mick wil wel dat het beter gaat, hij wil alleen niet naar het ongemakkelijke gevoel. Toch is dat precies waar hij doorheen moet, keer op keer om stapjes verder te komen. Anders leert hij niet dat kleine beetje lijden te kunnen doorstaan, maar om het steeds uit de weg te gaan en het een ander op te laten knappen.

Ouders coach ik om het te leren leuk te vinden, hun kind hierin te ondersteunen. In de plaats van bij een zucht, schreeuw of huilbui het voor hun kind op te gaan lossen, hun kind te stimuleren het ‘leren leren’ aan te gaan.

Als een kind merkt dat hij ergens doorheen komt en het ongemakkelijke gevoel heeft getrotseerd, lukt hem dit steeds beter op allerlei vlakken. Niet alleen bij begrijpend lezen, maar bijvoorbeeld ook om de juiste focus te houden tijdens een hockeywedstrijd, waarin zijn team aan de verliezende hand is. In de plaats van het bijltje erbij neer te gooien, de juiste spanning te houden en hiervan te leren genieten – ongeacht wat de uitkomst is. Daarmee ontwikkelt er zich niet alleen toename van kennis, maar ook zelfvertrouwen bij het kind. Oftewel, kennis van zichzelf. In hoe hij reageert in allerlei situaties zowel naar buiten toe als innerlijk. Als het kind zichzelf kent in hoe het innerlijk reageert, is het niet meer zo onder de indruk van de primaire spanning in zijn lijf. Hij weet dan dat dit normaal is en weet ermee om te gaan.
*) vanwege de waarborg van privacy van cliënten is gekozen voor een fictieve naam.